Drugi sposób to wspomnienia.

    Sten upadł i ponownie stanął na nogach, czując smak krwi.

    - Nie masz zamiaru zapytać, za co?

    Sten stał cicho.

    - To było za nic. Jeśli coś zrobisz, to przydarzy ci się coś o wiele gorszego. Jesteś teraz w Sekcji Zewnętrznej. Nie ochrzaniamy się tu tak, jak ci w głównej części. Tutaj Migowie robią to, co im każą. Zewnętrzna dzieli się na różne obszary. Każdy z nich ma inne środowisko. Będziesz pracował głównie w kombinezonie próżniowym. Każdy obszar to jest coś, co nazywają Bardzo Niebezpiecznym Środowiskiem. Dlatego tylko ochotnicy tu pracują. To ty. Ty jesteś ochotnikiem. Mieszkasz, śpisz, odpoczywasz w Barakach. To następna kapsuła poniżej Sekcji Strażników, w której teraz jesteś. Nie idziesz na północ od Baraków, zanim się nie upewnisz, że twoje miejsce pracy nie jest w stanie cię zabić. I jeszcze jedno. To, co się dzieje w Barakach, to nie twój interes. Liczy się wyłącznie to, że maszyny mają być obsługiwane na każdej zmianie i że nie próbujesz uciekać. To jedyne zasady.

    Kiwnął głową i dwóch strażników Sekcji Zewnętrznej wypchnęło Stena.

    To była prototypowa fabryka drutu w atmosferze azotu. Niestety, nie działała jak należy. Niektóre wyciągarki zacinały się. Prasy wywierały zbyt duże ciśnienie albo, najczęściej, druty zrywały się z bębnów.

    I za każdym razem, gdy psuła się instalacja, ktoś ginął. Surowe pręty gromadzące się przy zaciętej wyciągarce odcinały człowiekowi ramię. Zerwany drut jak miecz przecinał robotnika na pół. Pętla, wychodząca z maszyny, owijała się dookoła szyi inspektora, który przez moment nie uważał, i gilotynowała go.

    Ponad stu "ochotników" pracowało w fabryce. Sten stwierdził, że ginie tu jeden człowiek w ciągu zmiany.

    Wydawało mu się, że nadzorca żartował sobie z niego. Potem dorósł i zorientował się, jak prędko inne obszary mordują Migów.

    To narzędzie miało pasować tylko do jednego człowieka.

    - Właśnie tak.

    - Czego chcesz?

    - Wiesz, jak walczyć. Nadzorca i jego kumple nie czepiają się ciebie.

    - No jasne, że nie. Po całej galaktyce uczyłem się walczyć. Chłopie, miałem nawet trochę przeszkolenia w Gwardii. Mały człowieczek wyprostował się dumnie. - Chcesz być twardy?

    - O to chodzi.

    - No tak. Czemu nie? Nie mam nic lepszego do roboty, prócz czekania na śmierć.

    Mały, średniej mocy laser żarzył się i krążył wokół bloku metalu. Wirus rozprysnął się dookoła, i następna porcja okruchów odpadła. Potem laser "naznaczył" kolejne miejsca i wirus ukształtował przedmiot według danych wpisanych przez Stena. Przedmiot był kopią modelu.

    Godziny zmiany uciekały w przeszłość, a obrabiarka mruczała z zadowoleniem. Raz Sten musiał wyłączyć, gdy strażnik przechodził obok. Na szczęście nie zatrzymał się przy maszynie.

    - A co z nożem?

    - Znasz ostrze, będziesz w stanie wsadzić nóż sześć cali powyżej flaków tego faceta, który usiłował cię pchnąć. Teraz. Po pierwsze: obróć się w lewo. Ostrze idzie prosto w górę i w dół. Krok... nie! Nie! Ostrze musi wejść z boku czyjejś szyi. Nie prosisz go do tańca. Zrób to jeszcze raz.

    - Kopię go.

    - Nie. Nie. Możesz tylko siebie zranić w ten sposób. Rzuć czymś. Czymkolwiek. Jeśli zniży rękę, celuj w twarz. Jak nie masz jak go dopaść, walnij krzesłem w pachwinę. Dobra. Uderzasz go. On wraca. Co dalej?

    - Kopię. Kolano. Stopa, jeśli dam radę podejść bliżej. Szyja.

    - Dobra. Tamten pada. Co robisz?

    - Wsadzam mu jego butelkę w twarz.

    - Sten, zaczynam być z ciebie dumny. A teraz zbierz dupę w troki. Ćwicz do końca wolnego czasu. Jutro pokażę ci, co masz robić, kiedy to ty trzymasz nóż.

    Swoje własne... Po raz pierwszy w życiu miał coś, co nie było pożyczone ani wynajęte od Kompanii. To, że materiał kosztował tyle, co okup za księcia kupców, a proces obrabiania pochłonął tyle energii, ile potrzebowała cała kopuła, czynił to narzędzie jeszcze wspanialszym.

    Sten trzymał obosieczny sztylet przez ciężkie rękawice swojego kombinezonu. Rękojeść była dokładnie przystosowana do palców Stena ściskających ją w morderczym chwycie nożownika, tak jak nauczył go mały człowieczek.

    Nie było gardy, jedynie prążkowane poziome wyżłobienie pomiędzy trzonkiem a ostrzem, które zwężało się do czubka ostrego jak igła. Cały nóż był długi, wąski i płaski - prawdopodobnie było to najbardziej śmiercionośne ostrze, jakie kiedykolwiek skonstruowano. Kryształ miał krawędzie niewiarygodnie cienkie, ale wystarczał do przecięcia diamentu na pół.

    Sten schował nóż do nie używanej kieszeni kombinezonu. Miał już przygotowaną dla niego pochwę.

    Hite zrobił ją dla niego.

    On i Sten ukryli się tamtej nocy w starym, nie używanym pomieszczeniu o normalnej atmosferze. Hite dał mu ogólne znieczulenie. A potem delikatnie przystąpił do pracy.

    Przy użyciu skradzionych narzędzi mikrochirurgicznych naciął przedramię Stena, przymocował podłoże z żywej sztucznej skóry, po czym wkleił skonstruowaną wcześniej rurkę. Jej wnętrze kryło ostrze noża. Mięsień nadgarstka owinął dokoła wejścia do pochwy, aby nóż trzymał się na miejscu. Potem przyczepił na powrót warstwy skóry ponad zoperowanym przedramieniem i skleił wszystko razem.

    Minęło trochę czasu, zanim ta kombinacja sztucznej i prawdziwej tkanki zrosła się i zagoiła. Ale Hite był zadowolony, że sztuczna skóra nie spowodowała podrażnień i ciało Stena regenerowało się prawidłowo.

    Zadźwięczał dzwonek na koniec zmiany. Sten wyłączył obrabiarkę i skierował się w stronę śluzy.

    Hite nigdy nie powiedział nikomu - włączając w to Stena co naprawdę popełnił.

    Był nie tylko jedynym lekarzem, do jakiego Migowie mieli dostęp.

    Był także jedynym przyjacielem, jakiego kiedykolwiek miał Sten.

    - Sten, bracie. Jedyny kłopot z tobą to ten, że za mało się śmiejesz.

    - Śmiech? Utknąłem w odbycie Vulcana... Wszyscy próbują mnie zabić. I zapewne im się to powiedzie. I ty chcesz, żebym się śmiał?

    - No jasne, chłopcze. Bo czy może być coś zabawniejszego niż to wszystko?

    - Nie rozumiem.

    Hite przechylił się bliżej.

    - To dlatego, że bogowie nienawidzą cię. Osobiście.

    Sten zamyślił się. Potem uśmiech powoli rozjaśnił mu twarz. A potem zaczął się śmiać.

    - To twój drugi problem, chłopcze. Za dużo się śmiejesz.

    - Co?

    - A z czego tu się śmiać? Jesteś w tyłku Vulcana i wszyscy usiłują cię zabić. Zacząłbym się bać na twoim miejscu.

    Sten popatrzył na niego. Potem pokręcił głową i ryknął ze śmiechu.

    Nóż spoczywał wewnątrz jego ramienia. Otwarta ręka trzymała go bezpiecznie w pochwie. Sten nie mógł się doczekać, aby pokazać to Hite'owi.

    Baraki śmierdziały jak Dzielnica. Podniesiona do sześcianu. Bez strażników. Paru osiłków minęło beznamiętnie młodego chłopaka, leżącego bezwładnie w kałuży krwi. Jeden z nich uśmiechnął się do Stena.

    - Przyszła dzisiaj dostawa świeżego mięsa.

    Sten wzruszył ramionami i poszedł dalej. Stanowisko wydawania alkoholu było zatłoczone jak zwykle. Zatrzymał się przy swojej pryczy. Kobieta - Mig, która zajmowała łóżko nad nim, powiesiła swój koc jak kurtynę. Zza kurtyny dochodziły podwójne stękania i pochrząkiwania.

    Sten skierował się ku kwaterze Hite'a. Stary człowiek chorował, ale Sten miał nadzieję, że czuje się już lepiej. Chciał wypytać go trochę o Sektor Pionierów.

    Dookoła pryczy Hite'a stało paru ludzi. Nadzorca i kilku jego pomagierów. A obok nich wózek - robot.

    Dwóch zbirów podniosło szary, kruchy, sztywny przedmiot z pryczy i rzuciło bezceremonialnie na wózek.

    Sten rzucił się do biegu, gdy wózek automatycznie zaczął odjeżdżać. Walnął pięścią w panel kontrolny i zatrzymał maszynę.

    - Nie ma potrzeby - powiedział jeden z pomocników nadzorcy. - Stary drań zdechł.

    - Co się stało?

    - Chyba po prostu umarł. Z przyczyn naturalnych.

    Sten zaczął się odwracać... ale zatrzymał się i spojrzał na ciało przyjaciela.

    Krew nadal sączyła się z rany na gardle Hite'a. Sten popatrzył na nadzorcę.

    - Nie chciał iść na zmianę. Więc, jak powiedział Malek, po prostu umarł. Z przyczyn naturalnych.

    Nadzorca popełnił błąd śmiejąc się.

    Sten podnosił się z podłogi ku niemu. Jeden ze zbirów przeszukał go i Karl upadł. Obrócił się i znowu stanął na nogach. W jego umyśle odbiły się echem słowa małego człowieczka.

    Nie wolno ci się złościć. Nie możesz chcieć niczego. Masz być odpowiedzią bez namysłu.

    Jeden z pomocników ruszył się i stopa Stena wystrzeliła. Kolano mężczyzny załamało się nagle i padł.

    - Brać go.

    Pomocnicy skoczyli do przodu. Jeden olbrzym dochodził z boku, łapiąc Stena w kleszcze swoich łap. Chłopak uwolnił jedną rękę i trafił go pięścią z wystawionym kciukiem.

    Zbir puścił Karla i cofnął się wyjąc, a krew spływała mu z oczodołu.

    Sten obrócił się, trafiając draba stopą w podstawę szyi. Coś trzasnęło i mężczyzna zwalił się na podłogę.

    - Załatwcie go, kretyni! - wrzeszczał nadzorca.

    Dwóch ludzi stało patrząc na niego i na Stena, próbując zdecydować, który z nich gorszy. Jeden z mężczyzn wyłamał pręt podtrzymujący pryczę, a drugi sięgnął do kieszeni i wyciągnął z niej błyszczący nóż, zaostrzony jak dłuto.

    Sten miękko opuścił prawą rękę. Zacisnął palce. Nóż wskoczył w dłoń. Chłodny. Pewny.

    Mężczyzna ze stalowym prętem pierwszy dosięgnął Stena, obracając się. Chłopak podniósł nóż... i ostrze przeszło gładko przez stal. Mężczyzna spojrzał na trzymany w ręku krótki stalowy ogryzek. Sten skoczył i przeciął mu gardło miękko jak masło.

    Nożownik udał, że uderza, gdy chłopak odwracał się, potem wycelował w brzuch. Sten zasłonił się ręką... Nadzorca zamarł. Ramię jego pomocnika, z nożem wciąż tkwiącym w dłoni, upadło na podłogę.

    Potem nadzorca odwrócił się i pobiegł. W złym kierunku. W dół, oddalając się od pomieszczeń straży. W stronę obszarów roboczych.

    Sten złapał go tuż przed szatnią. Mężczyzna obrócił się. Wyciągał przed siebie obie ręce. Oczy rozszerzyło mu przerażenie.

    Sten uderzył raz.

    Nadzorca wrzasnął, gdy wnętrzności wylewały mu się na zewnątrz, potem miękko opadł na podłogę.

    - To było za nic.

    Sten biegł po swój kombinezon, gdy rozdzwonił się alarm.

    Strażnicy najwyraźniej uznali, że został schwytany w pułapkę. Miejsce to nie miało żadnego połączenia z innym obszarem. A na zewnątrz królowała kosmiczna próżnia.

    Sten niesłychanie ostrożnie podniósł zbiornik zawierający wirusa i dotaszczył go do zakrzywionej, zewnętrznej ściany kopuły. Otworzył zawór i wygramolił się do tyłu, do przewróconych sań grawitacyjnych, podczas gdy czerwony spray wirusa świszczał naprzeciw okrywy kopuły.

    Sanie grawitacyjne były największą rzeczą, jaką mógł znaleźć. Wszystkie kotwice wypuścił na zewnątrz i miał nadzieję, że utrzymają, gdy zacznie się polka.

    Ściana pokrywała się pęknięciami, szczelinami, bulgotała i wrzała, aż... mur rozpuścił się. Eksplodowała ciemność. Burza uciekających gazów ryczała, uciekając w przestrzeń kosmiczną. Bryły kryształu, warte mnóstwa kredytów, pojazdy i narzędzia wirowały dookoła dziury i znajdowały swą drogę na zewnątrz.

    Sanie zatrzeszczały... kotwice puściły i z ogłuszającym zgrzytem pojazd uwolnił się i ruszył w kierunku dziury. Zaczął się przez nią przeciskać, ale był po prostu zbyt wielki, aby zmieścić się między dwiema głównymi belkami podpór.

    I nagle ryk ustał. I to, co pozostawało z Obszaru nr 35, trwało w ciszy.

    Krew napłynęła Stenowi do oczu, gdy uderzył się w obręcz wizjera kombinezonu. Mrugnął, strzepując ją i starannie sprawdził, czy nie ma przecieków.

    A potem prześlizgnął się dookoła sań i wysunął przez dziurę. Zachwiał się, czując chwilowy zawrót głowy, gdy ciemność i ostre światło gwiazd rosły wokół niego.

    Tak czy inaczej, wydostał się z Sekcji Zewnętrznej. Oraz zdołał uśmiechnąć się krzywo - spełnił jedno ze swoich marzeń. Był poza Vulcanem.

    Nie miał pojęcia, dokąd idzie. Najpierw szedł powoli, a potem, kiedy nabrał pewności i stwierdził, że magnesy butów wystarczająco mocno trzymają go i nie odleci w przestrzeń, zaczął poruszać się długimi krokami.

    Kilka razy o mało nie wpadł w panikę i rozglądał się w poszukiwaniu nie istniejącego ukrywa, kiedy łodzie patrolowe i tratwy naprawcze przelatywały w pobliżu.

    A potem zorientował się... że ich wszystkich zajmowała w tej chwili ta niespodziewana, kosztowna eksplozja gdzieś daleko w Zewnętrznej. Gdyby go nawet zauważyli, to jeden człowiek w roboczym kombinezonie nie mógłby zostać skojarzony z tymi zniszczeniami.

    No, przynajmniej nie na tym etapie.

    Trzymał się na zewnątrz, dopóki rezerwy powietrzne kombinezonu nie uległy całkowitemu wyczerpaniu. Wtedy wszedł do środka pierwszym lukiem, jaki zobaczył. Domyślał się, że był on przeznaczony dla rutynowych dostaw zaopatrzenia.

    Pogrzebał przy uchwycie i drzwi łagodnie otworzyły się. Wczołgał się do małego pomieszczenia śluzy, zamknął zewnętrzne drzwi i wcisnął guzik wymiany powietrza.

    Wewnętrzne wrota zapiszczały otwierając się, po drugiej stronie było powietrze mogące przenosić hałasy, i Sten wszedł. Długi, pusty korytarz rozciągał się daleko do przodu i do tyłu. Na ścieżkach zalegała gruba warstwa kurzu i część oświetlenia nie działała. Sten opadł ciężko obok grodzi. Był wolny. Był w domu.

    Zastanowił się nad tymi dwiema myślami. I uśmiechnął. A potem zaczął się śmiać.

    Wolny. Dopóki go nie złapią. Dom? Vulcan?

    Ale śmiał się, jak uczył go Bite.

    Wydawało się to jak najbardziej właściwe.

następny